Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε; – Χρόνης Μίσσιος

Μόλις μπαίνουμε μέσα, μου λέει, το βλέπεις; Παλατάκι ε;

Τι να σου πω, ήτανε σαν μπορντέλο μικρασιάτισσας πουτάνας… Λέω ωραίο.

Όλα τα ‘χω Σαλονικιέ. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς εσύ τραβιέσαι μια ζωή έτσι.

Λέω, γιατί, εσύ δεν τραβιέσαι;

Ναι, αλλά εγώ με τις γυναίκες μου, με τα ποτά μου, με τη μαύρη μου, ωραίος… Ενώ εσύ, ξεροσφύρι αβέρτα, πώς τη βγάζεις, αδερφέ μου;

Λέω κοίτα να δεις, εγώ παλεύω για κάποιες ιδέες.

Δηλαδή ιδεαλιστής να πούμε. Από τη μία είμαστε υλιστές κι από την άλλη ιδεαλιστές.

Όχι αλλά…

Ρε Σαλονικιέ, κοίτα να δεις, εγώ με το χοντρό μου το μυαλό ένα ξέρω, ότι όποιος δεν υπερασπίζεται την προσωπική του ευτυχία, δεν μπορεί να κάνει ευτυχισμένους τους άλλους. Το πολύ πολύ να τους ζητάει μετά τα ρέστα, γιατί αυτός, να πούμε, θυσιάστηκε για πάρτη τους.

Εκδόσεις Γράμματα