Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ; – Albee Edward

Ο Τζωρτζ, που είναι εκεί έξω, κάπου στο σκοτάδι.

Ο Τζωρτζ,  που είναι καλός μαζί μου και του μιλάω άσχημα.

Που με καταλαβαίνει και τον αποδιώχνω.

Που με κάνει να γελάω και το καταπνίγω.

Που με κρατάει τη νύχτα για ζεστασιά και εγώ τον δαγκώνω για να ματώσει.

Που μαθαίνει τα παιχνίδια που παίζουμε τόσο γρήγορα, όσο γρήγορα αλλάζω και εγώ τους κανόνες.

Που μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη και δεν επιθυμώ να είμαι ευτυχισμένη και ναι,  θέλω να είμαι ευτυχισμένη.

Ο Τζωρτζ και η Μάρθα.

Κρίμα, κρίμα, κρίμα.

Τον οποίο δεν θα συγχωρήσω που έμεινε.

Που με είδε και είπε:

“Ναι, μου αρκεί. ”

Που έκανε το φρικτό, οδυνηρό,  προσβλητικό λάθος να με αγαπήσει.

Και πρέπει να τιμωρηθεί γι’ αυτό.

Ο Τζωρτζ και η Μάρθα.

Κρίμα, κρίμα, κρίμα.

Κάποια μέρα, κάποια νύχτα, κάποια ηλίθια μεθυσμένη νύχτα θα πάω πάρα πολύ μακριά.