Τρυποκάρυδος Μια απίθανη ιστορία αγάπης – Tom Robbins

Την τέταρτη μέρα, αποφάσισε να σκεφτεί, οργανωμένα όμως, το πρόβλημα των ερωτικών δεσμών. « Όταν δεν είμαστε πλήρεις, ψάχνουμε πάντα για κάποιον που να μας συμπληρώνει. Όταν, μετά από μερικά χρόνια ή κάμποσους μήνες μιας σχέσης, βρίσκουμε πως ακόμα δεν είμαστε ολοκληρωμένοι, ρίχνουμε την κατηγορία στους συντρόφους μας και ξεκινάμε με κάποιον άλλον που υπόσχεται πιο πολλά. Αυτό μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον – αλυσιδωτή πολυγαμία – μέχρι να παραδεχτούμε ότι ενώ ένας σύντροφος μπορεί απλώς να προσθέσει κάποια γλύκα στη ζωή μας, εμείς οι ίδιοι είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι για την προσωπική μας ολοκλήρωση. Κανείς άλλος δεν μπορεί να μας την προμηθεύσει, το να πιστεύουμε το αντίθετο σημαίνει να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας επικίνδυνα, σημαίνει να προγραμματίζουμε την πιθανή αποτυχία κάθε σχέσης που ξεκινάμε. Ε, σαν καλό είναι αυτό. Αν είχα μολύβι και χαρτί, θα το έγραφα». Δυστυχώς, δεν είχε μολύβι και το ρολό του χαρτιού που ήταν ακουμπισμένο δίπλα στο καθήκι είχε άλλο προορισμό.

Μετά, σκέφτηκε: «Όταν γνωρίζονται δυο άνθρωποι κι ερωτεύονται, παρουσιάζεται μια ξαφνική μαγεία στον αέρα. Η μαγεία έχει φυσική παρουσία. Εμείς έχουμε την τάση να τροφοδοτούμε αυτή την αυθόρμητη μαγεία χωρίς να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κι άλλη. Μια μέρα ξυπνάμε και βρίσκουμε πως η μαγεία έχει χαθεί. Σκοτωνόμαστε να τη φέρουμε πίσω, αλλά συνήθως είναι πολύ αργά, μας έχει τελειώσει. Το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι να δουλέψουμε σκληρά για να φτιάξουμε κάποια πρόσθετη μαγεία από την αρχή. Είναι σκληρή δουλειά, προπάντων άμα φαίνεται περιττή και δεύτερο χέρι, αλλά αν θυμόμαστε πώς να την κάνουμε, πολλαπλασιάζουμε τις πιθανότητές μας να κάνουμε τον έρωτα να μείνει». Δεν ήταν βέβαιη αν αυτή η ιδέα ήταν βαθιά ή ρηχή. Ήταν βέβαιη μόνο για το ότι είχε σημασία.

Εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ