Όλο και λιγότερο – Τέλλος Φίλης

Όλο και λιγότερο κοιμόμαστε τα βράδια, διαβάζουμε βιβλία με τις λέξεις των άλλων να βρούμε μια λύση στους γρίφους που μαζέψαμε στις ζωές μας, εμείς που στα νιάτα μας νιώθαμε αλάνθαστοι κι όσο μεγαλώνουμε μας ποτίζει μια συνεχής αμφιβολία. Από αμφιβολία ξενυχτάμε, από αμφιβολία διαβάζουμε, μια ελάχιστη βεβαιότητα να βρούμε να πιαστούμε σε τούτους τους γκρεμούς που αμάθητοι βρεθήκαμε.

Ώσπου μας βρίσκει το πρωί και βιαστικά ντυνόμαστε την πρώτη βεβαιότητα που βρίσκουμε στην ντουλάπα και παίρνουμε αμπάριζα τους δρόμους. Κι όμως έτσι και σταθούμε λίγο περισσότερο σε καμιά διάβαση πεζών, ξεβρακωνόμαστε όλοι μας. Κι εμείς κι οι αντίθετοί μας. Δεν μπορούμε να κρυφτούμε απ’ τα μέσα μάτια της ψυχής μας, που εύκολα ξεπουληθήκαμε οι πάντες, για λίγη επιβίωση και χάσαμε την ουτοπία των νιάτων μας. Την χάσαμε για πάντα. Κι ούτε ένα έτσι κάνουμε να βγει μπροστά έστω κάποιο νεότερο παιδί, σαν κοντορεβυθούλης να μας δείξει τον δρόμο που ξεχάσαμε, που χάσαμε κι άλλοι ανομολόγητα προδώσαμε. Μπορεί αυτό να είμαστε μόνο τελικά. Αλλά αν πάλι όχι;

Μια σιγουριά μου απόμεινε μονάχα. Πως σήμερα είναι Σάββατο.