Κάποτε αγαπούσαμε με τις ψυχές μας – Marian Morgan

Θυμήθηκα, απόψε, πως, κάποτε, αγαπούσαμε. Αγαπούσαμε με τις ψυχές μας. Έτσι, απλά, αγαπούσαμε.

Αγαπούσαμε με τις ψυχές μας, με τις καρδιές μας, με το σώμα μας, με τα λόγια μας, με τα τραγούδια, με το γέλιο.

Χωρίς να ρωτάμε, χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Έτσι, απλά, αγαπούσαμε. Από τότε, δεν ξέρω με πόσες ψυχές συναντηθήκαμε αλλά δεν βρεθήκαμε.

Έχασα τον δρόμο. Ξέχασα να αγαπώ. Ξέχασα πως είναι να αγαπάς, έτσι απλά, για την αγάπη. Που είναι όμορφη και δυνατή. Μπήκαν τα ”πρέπει”, τα ”γιατί”, τα ”πως”, τα ”για πόσο”.

Χάθηκα.

Τώρα, απόψε, μετά από τόσα χρόνια, θυμήθηκα. Θυμήθηκα πως είναι να αγαπάς.

Χαίρομαι, τώρα, μέσα στην μεγάλη μου μοναξιά και στην μεγάλη μου λύπη, που κάποτε αγάπησα απλά και ανόθευτα.

Λυπάμαι που άφησα αυτήν την αγάπη, για κάτι, πάντα, καλύτερο, κάτι δυνατότερο, κάτι ωραιότερο.

Λυπάμαι που την αφήσαμε να χαθεί. Αλλά, σκέφτομαι, αφού κάποτε αγάπησα έτσι, άρα μπορώ ξανά, ίσως, να αγαπήσω έτσι. Και έτσι να ξανααγαπηθώ.