Η ζαριά – Tomas

Προμελετημένα, προσποιητά, ασθενικά, δίχως πάθος είναι τα αγγίγματα, έτοιμα από καιρό, να αναζητήσουν τα νέα τους τα θύματα.

Δυο ζωές που εγκλωβίστηκαν σε μία, δυο κορμιά που την απώλεια δοξάζουν με λατρεία.

Δυο ζωές παράλληλες δίχως κοινά ενδιαφέροντα, τραβούν κουπί σιωπηλά, χωρίς μιλιά, στον ποταμό Αχέροντα.

Άπειρες οι λέξεις κι οι συνδυασμοί τους, στοίβα τα βιβλία και τα λεξικά, με μεγάλη δυσκολία όμως λέμε κάτι άλλο πέρα απ’ τα τυπικά.

Δε γελάμε πια, παρά μόνο χωριστά, κάνε με αν μπορείς και πάλι να γελάσω και όλα μες σε μια στιγμή θα τα ξεχάσω.

Πάει καιρός που τα ίδια αυτά κορμιά, έκαιγαν και λαχταρούσαν να βρεθούν κάποια βραδιά. Τώρα πια απέμεινε μόνο μια μοιρολατρία, το έλεγε άλλωστε και η παροιμία, το μήλο πέφτει πάντα κάτω απ΄τη μηλιά, δεν επιτρέπεται εξαίρεση καμιά.

Δοξάζοντας και εμείς την οικογενειακή παράδοση αυτή, συγκάτοικοι ή χωριστά, ανεπαίσθητη η διαφορά, για να δούμε τι θα φέρει τελικά αυτή η ζαριά.