Η κυρία που λυπάται – Πέτρος Τατσόπουλος

Γιατί το είπα στη Χριστίνα; Γιατί ειδικά στην Χριστίνα;

Η απάντηση δεν με τιμάει και σίγουρα δεν είναι η απάντηση που θα σας έδινα το επόμενο πρωινό με τον φρικτό πονοκέφαλο. Οι συνάδελφοί μου θα σας έλεγαν πως όταν ωριμάσει ο καρπός, όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, η ώρα να εξομολογηθείς το πιο τραυματικό μυστικό σου, δεν έχει την παραμικρή σημασία ποια θα είναι τα ευήκοα ώτα απέναντί σου. Μπορεί να το εξομολογηθείς στον πρώτο ταξιτζή που θα ανταποκριθεί στο νεύμα σου, στον εφοριακό που εξετάζει τη δήλωσή σου, στη διαχειρίστρια που ήρθε για τα κοινόχρηστα, στην καθαρίστρια που σφουγγαρίζει τις σκάλες… Δεν αμφισβητώ πως κάτι τέτοιο συμβαίνει πράγματι, μονάχα που στη δική μου περίπτωση συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Επέλεξα την ακροάτριά μου και, αν θέλετε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν την επέλεξα καν εγώ. Την επέλεξε το καυλί μου. Η εξομολόγησή μου δεν ήταν παρά μία έκκληση για οίκτο. Σεξουαλικό οίκτο. Με διαόλιζαν τα λόγια του Κουγιουμτζή, που ηχούσαν μέσα στο κεφάλι μου ξανά και ξανά, όπως στα παλιά φθηνά μελοδράματα: «Εάν την ενδιαφέρατε σεξουαλικά, δεν θα συζητούσατε τώρα μαζί μου. Δεν θα υπήρχε καμία πρόταση για σας στο τραπέζι». Με διαόλιζε που είχα επιλεγεί από τον Αχιλλέα Προκοπίου με ελάχιστα διαφορετικά από τα κριτήρια ενός σουλτάνου για τον ευνούχο στο χαρέμι του. Τέλος, με διαόλιζε το κορμί της Χριστίνας, το βρεγμένο μπουρνούζι της, το πάνδημο προσκλητήριο για ξεκώλιασμα, που συνοδευόταν από εκείνο το συγκαταβατικό, το ανελέητο, το άφυλο, το ουδέτερο, το τόσο εύγλωττο βλέμμα της: Μην το πάρεις στραβά Ισίδωρε. Όταν λέω να βρεθεί κάποιος να με ξεκωλιάσει δεν εννοώ εσένα, γλυκέ μου… Ναι, αδέρφια. Ο Ισίδωρος το πήρε στραβά. Πολύ στραβά. Πάρα πολύ στραβά το πήρε ο Ισίδωρος εκείνο το βράδυ.

Φυσικό επόμενο ήταν να ακολουθήσει ο Νόμος του Μέρφι. Να πάει η κατάσταση όσο πιο άσχημα ήταν δυνατόν να πάει. Δεν ήταν κάτι που δεν θα έπρεπε να το περιμένω. Ενενήντα εννέα φορές στις εκατό η σεξουαλική ικεσία προκαλεί αποστροφή και απώθηση,  τουλάχιστον στον αληθινό κόσμο, όχι στις τσόντες του Αποστόλη. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση εάν, από στιγμή σε στιγμή, εμφανιζόταν κάποιος από το αόρατο προσωπικό και μου ανακοίνωνε ότι θα μπορούσα εφεξής να θεωρήσω τη συνεργασία μου με την κυρία Προκοπίου λήξασα.

Εκδόσεις Μεταίχμιο