Κάποτε αγαπούσαμε με τις ψυχές μας – Marian Morgan

Θυμήθηκα, απόψε, πως, κάποτε, αγαπούσαμε. Αγαπούσαμε με τις ψυχές μας. Έτσι, απλά, αγαπούσαμε.

Αγαπούσαμε με τις ψυχές μας, με τις καρδιές μας, με το σώμα μας, με τα λόγια μας, με τα τραγούδια, με το γέλιο.

Χωρίς να ρωτάμε, χωρίς να Περισσóτερα

Πότε πρόλαβες να νιώσεις; – Tomas

Έρχεται η στιγμή εκείνη, που εμφανίζεται μπροστά σου αυτό που πραγματικά μέσα σου ποθούσες από καιρό. Σε βρίσκει απροετοίμαστο και ξυπνάει, σιγά σιγά αλλά σταθερά, την πλευρά σου εκείνη που είχες αφήσει να κοιμάται στα βάθη της λήθης σου. Βρίσκεσαι στο πιο βαθύ σημείο ενός Περισσóτερα

Θά ’ρθει μια μέρα… – Μανόλης Αναγνωστάκης

Θά ’ρθει μια μέρα που δε θα ’χουμε πια τί να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε βρίσκω άλλο Περισσóτερα

Μονόλογοι – Tomas

Σα θεατρικός μονόλογος σε απαθές και αδιάφορο ακροατήριο, με τα ίδια σκηνικά κάθε φορά, ηχούν καιρό τώρα οι καθημερινές προσπάθειες επικοινωνίας τους. Οι διαφορετικές συχνότητες μεταξύ πομπού και δέκτη αφήνουν τις λέξεις να Περισσóτερα

ΥΓ. – Μανόλης Αναγνωστάκης

Μιλούσε συνεχώς με παρενθέσεις και αποσιωπητικά,
σαν τυφλός που βάδιζε σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο έπιπλα.

Κι ήξερες πως όλα αυτά αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν.

(Γηράσκω αεί αναθεωρών)

Να βλέπεις τα ίδια πράγματα να γίνονται και να Περισσóτερα