Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ; – Albee Edward

Ο Τζωρτζ, που είναι εκεί έξω, κάπου στο σκοτάδι.

Ο Τζωρτζ,  που είναι καλός μαζί μου και του μιλάω άσχημα.

Που με καταλαβαίνει και τον αποδιώχνω.

Που με κάνει να γελάω και το καταπνίγω.

Που με κρατάει τη νύχτα για ζεστασιά και εγώ τον δαγκώνω για να Περισσóτερα

Η κυρία που λυπάται – Πέτρος Τατσόπουλος

Γιατί το είπα στη Χριστίνα; Γιατί ειδικά στην Χριστίνα;

Η απάντηση δεν με τιμάει και σίγουρα δεν είναι η απάντηση που θα σας έδινα το επόμενο πρωινό με τον φρικτό πονοκέφαλο. Οι συνάδελφοί μου θα σας έλεγαν πως όταν ωριμάσει ο καρπός, όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, η ώρα να εξομολογηθείς το πιο Περισσóτερα

Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων – Jean-Michel Guenassia

Είτε για τις εκατοντάδες παρτίδες σκακιού, που τις είχε απομνημονεύσει σε κάθε τους κίνηση και τον έκαναν τρομερό αντίπαλο είτε για την περιπέτειά του με τη Περισσóτερα

Οι τεμπέλικες σκέψεις ενός τεμπέλη – Jerome K. Jerome

Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι’ αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι Περισσóτερα

Σε βρίσκει η ποίηση – Τίτος Πατρίκιος

Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα Περισσóτερα

Δόκτωρ Ζιβάγκο – Boris Pasternak

Νομίζω πως δεν θα σε αγαπούσα τόσο πολύ αν δεν είχες κάτι για να παραπονεθείς και κάτι για να μετανιώσεις. Δεν μου αρέσουν εκείνοι που δεν έχουν πέσει, δεν έχουν παραπατήσει. Η αρετή τους είναι μικρή κι έχει μικρή αξία. Η ομορφιά της ζωής δεν Περισσóτερα

Σαρκοφάγος – Γιώργος Ιωάννου

Περπατώ στους δρόμους και κάθε τόσο ενθουσιάζομαι. «Θεέ μου» λέω «γιατί να μη μας δίνεις περισσότερη ζωή και νιάτα;» Όσο βαριά στεναχώρια κι αν έχω, μ’ ένα καλό περπάτημα σε δρόμους εγγυημένους αλαφρώνει. Προσπαθώ, συνήθως, να κλείνω το βράδυ μου Περισσóτερα

Ο δήμιος του έρωτα – Irvin Yalom

Φανταστείτε αυτή τη σκηνή: ζητάμε από τριακόσιους ή τετρακόσιους ανθρώπους, άγνωστους μεταξύ τους, να σχηματίσουν ζευγάρια και να θέσουν στον παρτεναίρ τους μία και μόνη ερώτηση:  « Τι θέλεις; » ξανά και ξανά και ξανά.

Υπάρχει τίποτα απλούστερο; Μία αθώα ερώτηση και η απάντησή της. Κι όμως, έχω δει επανειλημμένα αυτή την ομαδική άσκηση να προκαλεί συναισθήματα απρόσμενης έντασης. Συχνά μέσα σε μερικά λεπτά η αίθουσα Περισσóτερα