Το τσούρμο – Jean Claude Izzo

Μείναμε για λίγο σιωπηλοί, με τα ποτήρια στα χέρια μας. Χαμένοι στις σκέψεις μας. Ο ερχομός του δεύτερου πιάτου με θαλασσινά μας απάλλαξε από αυτές.

«Είσαι παράξενος, Μοντάλ. Έχω την εντύπωση πως υπάρχει κάτι μέσα σου που μοιάζει με κλεψύδρα. Όταν η άμμος κατεβαίνει εντελώς, υπάρχει πάντα κάποιος που έρχεται να την αναποδογυρίσει. Η Κουκ πρέπει να σε έφτιαξε για τα καλά!»

Χαμογέλασα. Μου άρεσε αλήθεια ετούτη η εικόνα της κλεψύδρας. Του χρόνου που κυλάει. Ζούσαμε τη ζωή μας σε αυτό το μεσοδιάστημα. Μέχρι τη στιγμή που κανείς πια δεν θα ερχόταν να αναποδογυρίσει την κλεψύδρα. Γιατί θα είχαμε χάσει τη θέληση για ζωή.

«Δεν είναι η Κουκ που αναποδογύρισε την κλεψύδρα. Αλλά ο θάνατος. Το γειτόνεμα με το θάνατο. Ολόγυρά μας, παντού. Εγώ πιστεύω ακόμα στη ζωή».

Εκδόσεις Πόλις.

Φωτογραφία: christopher melnychuk

Creative Commons