Το πρόσωπο της θλίψης – Εύη Νικολοπούλου

Το πρόσωπο της θλίψης, δεν θα το βρεις σε κλισέ και στερεοτυπικές εικόνες.
Δεν θα το βρεις σε ανθρώπους τσακισμένους, αφρόντιστους και άπλυτους.
Δεν θα το βρεις σε άδεια βλέμματα και ατενίσματα στο κενό.
Σε αγέλαστα, σκυθρωπά πρόσωπα, σε ξεσπάσματα και σε μεγάλες φουρτούνες.
Δεν θα το αποκαλύψεις κάνονταςερωτήσεις ευγένειας και προσποιητού ενδιαφέροντος,
Δεν θα το ξετρυπώσεις με συζητήσεις περί καιρικών φαινομένων και πολιτικών συνθηκών.
Δεν θα το βρεις σε περιγραφές των ειδικών στην τηλεόραση.-Η θλίψη δεν έχει βλέπεις, αδελφέ μου φαντασμαγορία, και δεν πουλάει.-
Δεν θα το βρεις στη συνθηκολόγηση, σε ανθρώπους ξαπλωμένους, αποκαμωμένους ,ηττημένους, αδιάφορους ή σε ανθρώπους παραδομένους σε μια ετεροκαθορισμένη μοίρα.

Θα το ανιχνεύσεις στις βιαστικές κινήσεις, στην ευγένεια και στην υπερπροσπάθεια. Στην πολυάσχολη καθημερινότητα, στην εργασιακή ρουτίνα, ή πίσω από την εκτέλεση της πιο σύνθετης καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Θα το βρεις στη χαμογελαστή συμπάθεια, στη συμπαράσταση και στη συμπόνια, στο πρόθυμο χέρι που θα προσφερθεί πρώτο να σε αρπάξει πριν πέσεις.
Στα εγκάρδια γέλια, τα πνευματώδη ανέκδοτα, στην αγάπη για το χιούμορ και το πηγαίο γέλιο.
Αλλά και στην ευγενική άρνηση. Στην συχνή, αναιτιολόγητη απομόνωση.
Το πρόσωπο της θλίψης μασκαρεύεται για να πάρει κουράγιο. Πολλές φορές μάλιστα, μασκαρεύεται ταυτόχρονα και για να δώσει κουράγιο. Μασκαρεύεται όχι για να δείξει το ίδιο δυνατό, αλλά από φόβο μήπως, δείχνοντας την αδυναμία του, προκαλέσει άθελά του κλυδωνισμούς και στους άλλους.
Το πρόσωπο της θλίψης είναι αυτό που δεν έμαθες να αναγνωρίζεις, διότι κρατάει την ιδιωτικότητά της σαν μια χρόνια νόσο, σαν κάποιο ένοχο και μοιραίο μυστικό.