Το καλοκαίρι – Albert Camus

Η έρημος έχει κάτι το αδυσώπητο. Ο διαυγής ουρανός του Οράν, οι κατασκονισμένοι δρόμοι και τα δέντρα του, όλα συνεισφέρουν για να δημιουργήσουν αυτό το συμπαγές κι ασυγκίνητο σύμπαν, όπου η καρδιά και το πνεύμα δεν απομακρύνονται ποτέ απ’ την ουσία τους ούτε κι από το μοναδικό τους αντικείμενο, τον άνθρωπο. Μιλώ εδώ για δύσκολη απομόνωση. Γράφονται βιβλία για τη Φλωρεντία και την Αθήνα. Αυτές οι πόλεις δημιούργησαν τόσα ευρωπαϊκά πνεύματα, που πρέπει οπωσδήποτε να έχουν ένα νόημα. Διατηρούν ό,τι χρειάζεται για να συγκινούν ή να ενθουσιάζουν. Καταλαγιάζουν µια κάποια πείνα της ψυχής που τρέφεται µε την ανάμνηση. Όμως πώς να συγκινηθείς από µια πόλη όπου τίποτα δεν ερεθίζει το πνεύμα, όπου ακόμα και η ασχήμια είναι ανώνυμη, όπου το παρελθόν είναι ανύπαρκτο; Το κενό, η ανία, ένας αδιάφορος ουρανός, τι θέλγητρα έχουν αυτοί οι τόποι; Δίχως άλλο τη μοναξιά και, ίσως, την ανθρώπινη υπόσταση. Για µια κατηγορία ατόμων η ανθρώπινη υπόσταση, παντού όπου είναι όμορφη, γίνεται μια πικρή πατρίδα. Το Οράν είναι μια από τις χίλιες πρωτεύουσές της.

Εκδόσεις Πατάκη