Αυτός είναι ο στίχος – Philip Larkin

Σε πρήζουν τρελά, ο μπαμπάς κι η μαμά
Ίσως όχι επίτηδες, μα το κάνουν.
Σε γεμίζουν με λάθη τους
και προσθέτουν κι άλλα, αφιερωμένα εξαιρετικά.

Κι αυτοί όμως τα ίδια τράβηξαν
από κάτι χαζούς με παλιομοδίτικα ρούχα
Που τη μια γλυκόλογα ανταλλάσσουν
Και την άλλη αλληλοσπαράσσονται.

Ο άνθρωπος χαρίζει δυστυχία απλόχερα.
Βαθαίνει σαν ύφαλος, απότομα
Βγες όσο νωρίτερα μπορείς
Και προς Θεού, παιδιά μην κάνεις

 

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another’s throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out of it as early as you can,
And don’t have any kids yourself.

Φωτογραφία: Hartwig HKD

Creative Commons