Ο καθηγητής του πόθου – Philip Roth

Είναι ώρα για ύπνο – αυτό είναι όλο. Αχ, αθώα αγαπημένη, δεν μπορείς να καταλάβεις, κι εγώ δεν μπορώ να σου πω. Δεν μπορώ να σου πω (τουλάχιστον, όχι απόψε), αλλά μέσα σε ένα χρόνο το πάθος μου θα έχει σβήσει. Έχει αρχίσει κιόλας να σβήνει, και φοβάμαι πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω. Ούτε και εσύ μπορείς να κάνεις κάτι. Δεμένος τόσο βαθιά -δεμένος μαζί σου όσο με κανέναν άλλον!-, και δε θα είμαι σε θέση να σηκώσω το χέρι μου, ούτε για να σε αγγίξω… εκτός και αν πείσω πρώτα τον εαυτό μου πως πρέπει. Δεν θα έχω τον παραμικρό πόθο για αυτή τη σάρκα πάνω στην οποία έχω προσκολληθεί, τη σάρκα χάρη στην οποία έμαθα κατά κάποιον τρόπο να ελέγχω και πάλι τη ζωή μου. Α, είναι βλακώδες! Είναι ηλίθιο! Άδικο! Να σε στερηθώ έτσι! Να στερηθώ τη ζωή και τον έρωτα που μόλις έχω αρχίσει να γνωρίζω! Και να τα στερηθώ εξαιτίας τίνος; Η τελική απάντηση είναι πάντοτε ο ίδιος μου ο εαυτός!

Εκδόσεις Πόλις

Φωτογραφία: Helga Weber

Creative Commons