Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου – Ανδρέας Μήτσου

Δε βρέθηκε ποτέ στην ανάγκη να διηγηθεί μια ιστορία για να ξέρει πόσο επώδυνο είναι. Βύθιζε το καμάκι βίαια μέσα του ο άτυχος άντρας, κάρφωνε ψάρια ζωντανά, τις λέξεις που σπαρτάραγαν, τις έβγαζε στον αφρό και εκείνες ξεψυχούσαν ανίσχυρες.

Κάθησε και στοχάστηκε τι έφταιγε και δεν μπορούσε να αρθρώσει τον πειστικό λόγο. Και ανακάλυψε πως για να βγει η αλήθεια του, έπρεπε να’ χει πλάι του έναν άνθρωπο που ν’ αγαπά, για να την πει.
Μια γυναίκα.

Διαπίστωνε ακόμα με τρόμο πως άμα διηγείσαι, μεγαλώνεις απερίγραπτα γρήγορα. Περισσότερο απ’ ό,τι σε γέρασαν τα ίδια τα γεγονότα, σε εξοντώνει η αναβίωσή τους. Γιατί την πρώτη φορά λίγα από αυτά περνούν στη συνείδηση. Τα ‘χει έτσι ρυθμισμένα η γεωμετρία της φύσης, ώστε να εντάσσονται και να απορροφώνται αργότερα. Αλλιώς δε θα μπορούσε να τα αντέξει κανείς, ούτε και κανένα από τα επίφοβα παιχνίδια της ζωής θα ξεκινούσε.

Η συνειδητοποίηση κάνει τα άτομα βαριά. Οι ανάλαφροι μόνο κάνουν παιχνίδι. Αυτοί δημιουργούν τις ιστορίες της ζωής. Και το πληρώνουν ακριβώς με την απώλεια της αλαφράδας τους.

Και για τούτο το λόγο χρειάζεται ο άλλος. Να μην είναι κανείς μοναχός, όταν φτάνει απειλητικό το υποχθόνιο βουητό της ζωής του που επανενεργοποιείται.

Πιο τρομαχτικό βρήκε ωστόσο το γεγονός πως κανένας δεν μπορεί να διηγηθεί την ίδια την ιστορία. Να την αναπλάσει όμοια ακριβώς. Ότι αυτό είναι κάτι αφύσικο. Γιατί λείπουν πια εκείνοι οι πρωταγωνιστές. Οι συντελεστές της, δηλαδή, οι παλιοί, όπως ήτανε το συγκεκριμένο χρόνο. Και, το σημαντικότερο ίσως, γιατί μεταλλάσσονται τα μεγέθη των γεγονότων. Ό,τι ήτανε τότε μικρό το βλέπει σήμερα κανείς τεράστιο.

 

Εκδόσεις Καστανιώτη.

Κράτα το