Σπασμένες ψυχές – Νίκος Καζαντζάκης

Κι ο Ορέστης, ανήσυχος, δεν μπορούσε να καθίσει, να κοιτάξει με ηρεμία γύρω του και μέσα και ν’ αρμονίσει τις ορμές που ξεσπούσαν ασύνταχτες κι αντιφατικές στην ψυχή του.

(-Υποφέρω φοβερά. Κάτι μέσα μου γκρεμίζεται και πέφτει. Δεν μπορώ ν’ αγγίξω τίποτα από τη ζωή, χωρίς ν’ αναταραχτώ όλος από αγανάκτηση κι αηδία. Θέλω να φωνάξω, να γελάσω δυνατά, να τραντάξω τα μπράτσα μου, να σπάσω τίποτα, να πονέσω, να βουτήσω και τα δυο μου χέρια στα σωθικά μου και να σκίσω την καρδιά μου και να πνίξω τη μικρή μικρή φωνούλα που κάθεται μέσα της και κλαίει.)

Στα θεμέλια της ψυχής μας είναι κρυμμένες σα δυναμίτιδα κάποιες μας ιδιότητες, τόσο φριχτές και τόσο δικές μας, που βαστούμε την αναπνοή μας όταν περνούμε από κοντά τους, μην τύχει και ξυπνήσουνε κι ανατινάξουν στον αέρα όλο το οικοδόμημα της ζωής, που υποκριτικά κι αθόρυβα, απάνω στις ψευτιές, ομορφοχτίσαμε για να το επιδείχνομε στους άλλους. Και στον εαυτό μας.

Εκδόσεις ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ