Συνοψίζοντας – Βέρα Ι. Φραντζή

Σήμερα μπήκα στο τρένο και ήμουν μόνη σε ένα ολόκληρο βαγόνι.

Αισθάνθηκα πως κρατάω τα σκήπτρα στις ζωές όλων των ανθρώπων, πως η χλιδή και η τύχη και το αιρ-κοντίσιονικγκ όλης της Γης μου ανήκει.
Είχα όλες τις επιλογές μπροστά μου. Πού να κάτσω; Απέναντι από τον αεραγωγό του κλιματισμού; Στην δεξιά πτέρυγα που την βλέπει ο ήλιος όπως πηγαίνει για Κηφισιά; Στην απομακρυσμένη γαλαρία και να βλέπω σαν πλάνο του Ταρκόφσκι όλες τις κενές θέσεις να απλώνονται από εμένα και πέρα σε μια επαναληπτική ψυχεδέλεια;

Τελικά έκατσα όρθια.

Αναλόγως και στον έρωτα φερόμαστε. Καθόμαστε όρθιοι ανάμεσα στα παραγάδια και τελικά μόνοι. Αρκετά χαζό, τουλάχιστον προστατευόμαστε από του καθενός τον ιστό.
Μια ιδιότυπη εγρήγορση που μόνοι οι άνθρωποι την σέβονται ανάμεσα στα θηλαστικά.

Πηγή: sifiniera

Φωτογραφία: Pablo Fernández

Creative Commons