Γράμματα στη Νόρα – Τζέημς Τζόϋς

[ … Ό,τι έχει απομείνει από μένα είναι το κέλυφος ενός άντρα: η ψυχή μου βρίσκεται στην Τεργέστη. Μονάχα εσύ με ξέρεις και μ’ αγαπάς … ]

[ … Είσαι μια λυπημένη μικρούλα κι εγώ ένας δαιμονισμένα μελαγχολικός τύπος, φαντάζομαι λοιπόν πως η αγάπη μας είναι μάλλον πένθιμη … ]

[ … Ίσως τούτο το βιβλίο που σου στέλνω να ζήσει πιο πολύ από μένα κι από σένα. Ίσως μια μέρα τα δάχτυλα ενός νεαρού άντρα ή μιας νεαρής γυναίκας (των παιδιών των παιδιών μας) να ξεφυλλίσουν ευλαβικά τα φύλλα της περγαμηνής, όταν πια οι δύο εραστές που τα αρχικά τους είναι χαραγμένα στο κάλυμμα, θα ‘χουν χαθεί από καιρό. Τίποτα δεν θα έχει μείνει τότε, αγαπημένη μου, απ’ τα φτωχά μας κορμιά που τα συντάραζαν τα πάθη και ποιος να ξέρει που θα βρίσκονται δύο ψυχές που συνεννοούνταν μονάχα με το βλέμμα. Θα ‘θελα να προσευχηθώ στον Θεό η ψυχή μου να παρασυρθεί από τον άνεμο, κι αν ο Θεός θελήσει, ν’ αφήσει την πνοή μου να χαϊδεύει απαλά, αιώνια, ένα παράξενο μοναχικό γαλάζιο λουλουδάκι, μουσκεμένο στη βροχή, σ’ έναν έρημο χερσότοπο του Ώγκριμ ή του Όρανμορ …].

Από το ομότιτλο βιβλίο
Εισαγωγή – Μετάφραση: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ
Εκδόσεις: ΠΑΤΑΚΗ © 2013.