Οι αναλφάβητοι του έρωτα – Εύα Ομηρόλη

[ Μη ζήσετε άλλο μ’ έναν συμβιβασμό καρφωμένο στην πλάτη σαν στιλέτο. Μη σπαταλάτε κι άλλο πολύτιμο υλικό αγάπης.

Άναρθρες κραυγές κι ανεξήγητοι ήχοι ξεπηδούσαν ανεξέλεγκτα απ’ τα βάθη της σκέψης μου. Έπαιρνα ένα χαμένο ύφος και γινόμουν ύλη χαμένη στο άπειρο. Μόριο, σ’ ένα απέραντο σώμα. Περιπλανήθηκα στους παράλογους χώρους και χρόνους ενός λεπτού συμπεράσματος κι έφτασα μονιασμένη με την ψυχή μου στο άκρο μιας ελπίδας. Είδα στο φως των κεριών, μικρές χαμένες θέσεις στο διάστημα και μπλέχτηκα στα δίχτυα ενός νάρκισσου που πάσχιζε να εξαϋλωθεί. Μέσα κι έξω απ’ τα φαινόμενα δε βρίσκεται τίποτα. Κι οι αισθήσεις των εννοιών κατάντησαν γελοίες στο λεξικό των αποθεμάτων μου. Αχ! Θεέ μου, πολλοί έχουν πει πως η ζωή είναι ένα θέατρο, αλλά κανείς δεν κατάλαβε ποτέ ποσό σημαντική είναι η θέση μας απέναντι στη σκηνή. Μια θέση που μπορούμε να τη διαλέξουμε και να την αλλάξουμε κατά βούληση.]

Εκδόσεις: «ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ – Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ», Αθήνα 1992.