Ο άγιος ζιγκολό – Pascal Bruckner

Ήμουν είκοσι χρονών, περπατούσα στους δρόμους τρελαμένος, με τα μάτια πυρπολημένα από τη θέα τόσων σωμάτων. Κάτω από τα φουστάνια, τα πουκαμισάκια, υπήρχαν δέρματα απίστευτα απαλά που δεν θα άγγιζα ποτέ. Με αρρώσταινε η σκέψη όλων εκείνων των απρόσιτων για μένα σωμάτων, η δυστυχία μου ήταν μεγαλύτερη από την ευτυχία που μου πρόσφεραν οι γυναίκες που είχα ήδη απολαύσει. Ένιωθα σαν τον φτωχό που κάθεται απέναντι σε έναν εκατομμυριούχο, η κάθε γυναικεία ήβη ήταν μια πολυτέλεια που τη στερούμουν. Ήμουν είκοσι χρονών, ήμουν ντροπαλός, οι μέχρι τότε έρωτές μου αντικατόπτριζαν κατά ένα ελάχιστο ποσοστό τους πόθους μου.
Μια μέρα, καθώς περιπλανιόμουν στα μπουλβάρ, αναστατωμένος περισσότερο από όσο συνήθως από την ποικιλομορφία των προσώπων, τη χάρη των περιπατητριών, μου ήρθε μια αποκάλυψη: όλα αυτά τα κορμιά μού οφείλονταν έτσι όπως κι εγώ όφειλα να προσφέρω το δικό μου σε όποια με ήθελε. Η επιθυμία μου πετούσε από τη μία σιλουέτα στην άλλη, ένωνε τις περαστικές σε συνδυασμούς όλο και πιο ευρείς, όλο και πιο απίθανους. Τις έβλεπα ήδη να με καβαλικεύουν, να κάθονται πάνω στο πρόσωπο μου, να με πνίγουν με τους μηρούς τους. Αναγκάστηκα να καθίσω σ’ ένα παγκάκι, για να μη σωριαστώ καταγής. Στον κόσμο υπήρχαν αμέτρητα θαύματα∙ όχι, δεν θα έμενα εκτός γιορτής. Με πλησίασε ένας γέρος κύριος, ανήσυχος:

– Δεν νιώθετε καλά νεαρέ μου;

Του απάντησα με έξαλλη φωνή, δείχνοντας τον κόσμο που περνούσε μπροστά μας.

– Κοιτάξτε, υπάρχουν τόσες να ποθήσεις, να αγγίξεις.

Έστρεψε το κεφάλι, δύσπιστος. Δεν έβλεπε τα ίδια κλέη. Πώς να του περιγράψω τον συνεπαρμό μου; Απόμεινα εκεί σχεδόν μια ώρα, μέχρι να μου περάσει ο ίλιγγος. Όταν τελικά σηκώθηκα να φύγω, είχα καταλάβει τα πάντα.
Ορκίστηκα να μείνω πιστός στην αλήθεια εκείνων των εκθαμβωτικών στιγμών.

Φυσικά, έσπευσα να προδώσω τον όρκο μου, να τον καταχωνιάσω στα πιο μεγάλα βάθη της μνήμης μου. Ήταν μια φρούδα υπόσχεση που δεν άντεξε τη δοκιμασία της πραγματικότητας. Η επαγγελματική και η οικογενειακή επιτυχία, αυτές οι δύο κοινωνικές παγίδες, με τσάκωσαν με τις αρπάγες τους. Παντρεύτηκα στα 21 μου, έκανα τρία παιδιά, άρχισα μια πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία. Κοντολογίς, διέπραξα λίγο νωρίτερα τις βλακείες που κάνει όλος ο κόσμος.

Εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ

Φωτογραφία: Kris Krug (www.flickr.com)