Νύχτες με ουρά – Αντώνης Σουρούνης

Είναι παράξενο και συγκινητικό μαζί το πόσο μικραίνουν τα πράματα όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει. Στο Δημοτικό έλεγες, αμάν πότε θα τελειώσει η ώρα να πάω να παίξω, στο Γυμνάσιο, αμάν, να τελειώνουμε να βγω έξω να γαμπρίσω, άντε να μάθουμε και μια τέχνη… να μην πεινάμε, άντε και να παντρευτώ να έχω τη γυναίκα κοντά μου για να κάνω παιδιά και να μου κάνουν εγγόνια, ώσπου ξαφνικά παίρνεις χαμπάρι ότι τα χρόνια που σου αναλογούσαν πέρασαν και στην πραγματικότητα δεν έκανες τίποτα από εκείνα που ονειρευόσουν να κάνεις. Τα χρόνια φύγανε, όπως φεύγει ένας γείτονας που σε χαιρετάει από μακριά κι όχι σαν μια γυναίκα που ζήσατε χρόνια μαζί. Ακόμα και τα πιάτα που σου βάζουν μπροστά για να φας λιγοστεύουν. Όσο πιο νόστιμα είναι κι όσο πιο πολύ μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο εξαφανίζονται από τα μάτια σου, ώσπου μια μέρα απομένει ένα και μόνο πιάτο, για να συρρικνωθεί κι αυτό με τον καιρό.

Εκδόσεις Καστανιώτη

Φωτογραφία: Cam Evans