Η θεραπεία – David Lodge

Σύμφωνα με τον Κ., ο δυστυχισμένος άνθρωπος είναι «πάντα απών από τον εαυτό του, ποτέ παρών στον εαυτό του». Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: όχι, λάθος, Σόρεν, αγόρι μου – εγώ δε σταματάω ποτέ να σκέφτομαι τον εαυτό μου, αυτό είναι το πρόβλημα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι το να σκέφτεσαι  τον εαυτό σου δεν είναι το ίδιο με το να είσαι παρών στον εαυτό σου. Η Σάλυ είναι παρούσα στον εαυτό της, γιατί παίρνει τον εαυτό της ως δεδομένο, δεν τον αμφισβητεί ποτέ – ή, τουλάχιστον, όχι για πολύ. Συμπίπτει με τον εαυτό της. Εγώ, αντίθετα, είμαι σαν ήρωας φτηνού εικονογραφημένου περιοδικού, στο οποίο το χρώμα δεν ταιριάζει ακριβώς με το περίγραμμα του σκίτσου. Υπάρχει ένα κενό ανάμεσά τους ή το χρώμα επικαλύπτει τη γραμμή και η εικόνα είναι θολή. Αυτός είμαι εγώ: ο απελπισμένος κύριος Απελπισίδης, με το γαλανό πιγούνι του να προεξέχει χωρίς ποτέ να συμπίπτει ακριβώς με τη γραμμή της σιαγόνας του.
Ο Κίρκεγκαρντ εξηγεί ότι ο δυστυχισμένος άνθρωπος δεν είναι ποτέ παρών στον εαυτό του, γιατί ζει πάντα στο παρελθόν ή στο μέλλον. Είτε ελπίζει είτε θυμάται επί μονίμου βάσεως. Είτε νομίζει ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα στο παρελθόν είτε ελπίζει ότι θα είναι καλύτερα στο μέλλον, πάντα όμως είναι άσχημα τώρα.