Ποιος απ’ τους δυο μας επινόησε τον άλλο – Pascal Bruckner

Ο Γκάμπριελ ήξερε τώρα τι τον μάγευε σε μια γνωριμία: οι ευτυχείς συγκυρίες, η χαρά να εισβάλλεις μέσα σε μια ζωή, η αταξία του χρόνου, το ανέμελο του αποτελέσματος, που κι αυτό δεν είναι παρά μια φάση ανάμεσα στις άλλες υπέροχες στιγμές.

Μέσα στη διαδικασία της κατάκτησης υπάρχει ένα στοιχείο χάριτος, δωρεάς: κατ’ αρχήν, προτού να σε αγαπήσουν, σε προτιμούν· όχι για την αξία σου αλλά με μια αυθαίρετη επιλογή.

Στην τυχαία συνάντηση δύο πλασμάτων η αληθινή ευτυχία γεννιέται από το απροσδόκητο: όταν η δόση της έκπληξης που δημιουργείται από την επαφή τους ξεπερνάει κάθε προσμονή και τους παρασύρει προς ένα αλλού που δεν είχαν διανοηθεί.

Ο Γκάμπριελ είχε μόλις βιώσει μια από αυτές τις προνομιούχες στιγμές που συμπυκνώνουν χρονικά την αιωνιότητα και εξαγοράζουν ατελείωτους μήνες περιπλάνησης.

Όμως αυτός, που ανέκαθεν επιζητούσε τις βιαστικές, τονωτικές σχέσεις, πιάνει τώρα τον εαυτό του να στεναχωριέται για το τέλος αυτής εδώ. Αντί να τη χαρεί σαν γνήσιος ελευθέριος που ενδιαφέρεται μονάχα για το εφήμερο, θέλει να επιμηκύνει αυτές τις ώρες, να διαιωνίσει τη μαγεία. Μετά την καθαρά σωματική ηδονή του αγκαλιάσματος, παρέμενε μια συγκίνηση που δεν έλεγε να σβήσει.
Ο Γκάμπριελ δεν ήταν ένας γνήσιος ελευθέριος.

Εκδόσεις: ΑΣΤΑΡΤΗ