Ο Ποιητής ζητάει από τον Έρωτα του να του γράψει – Φ. Γ. Λόρκα

Θάνατε ζωντανέ, αχ έρωτά μου,
μάταια να μου γράψεις περιμένω,
κι όμως θα προτιμούσα να σε χάσω
παρά να ζω λουλούδι μαραμένο.

Ο άνεμος αθάνατος. Κι η πέτρα
δεν ξέρει τη σκιά και δεν τη μέλει.
Και η βαθιά καρδιά δεν έχει ανάγκη
του φεγγαριού το παγωμένο μέλι.

Για χάρη σου ξεσκίζω το κορμί μου,
τίγρη και περιστέρι, στην οσφύ σου
μονομαχούν δαγκωματιές και κρίνοι.

Την τρέλα μου ας χορτάσει η φωνή σου
ή άσε με να ζήσω τη γαλήνη
της σκοτεινής της νύχτας στην ψυχή μου.