Πιο νύχτα δεν γίνεται – Σταύρος Σταυρόπουλος

Η Τέχνη δεν σε βοηθάει να ζήσεις. Σε βοηθάει να πεθάνεις καλύτερα. Δεν το λέω εγώ, το λέει κάποιος πιο πεθαμένος από μένα. Μέσα στους πίνακες και στα ποιήματα ο θάνατος αποκτά άλλη υπόσταση. Ο Νίκος Εγγονόπουλος πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Επειδή είχε.

Εραστές από την πρώτη ματιά. Strangers in the night. Χωρίς ομπρέλες. Τα βιολιά έχουν σπάσει. Η Ιπποκράτους είναι κενή. Σιγά μη κλάψω. Στο δρόμο, καφέδες. Σε πλαστικό. Μολυσμένη αγάπη. Πάνω στη μηχανή, κρυώνεις; Το χέρι σου στο δικό μου. Βάλε μουσική. Τώρα.

Το φλιτζάνι του Πικάσο. Από το μουσείο της Βαρκελώνης. Τε κιέρο. Θέατρο Σφενδόνη, μαγνητικά πεδία. Ο μυστηριώδης κύριος MasakiIwana. Ο μυστηριώδης χορός που αναζητά τα εσωτερικά τοπία με τον τρόπο που προσπαθεί να αποφύγει: Τις προκαθορισμένες χορευτικές φόρμες που κατοικούν στα σώματα. Το μπούτο ως θεραπεία ψυχής. Όχι. Τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Εγώ θα ξεγελάω την πραγματικότητα, εσύ να τρομάζεις. Πάμε μια εκδρομή;

«Η λύπη θα ναι αιώνια». Η τελευταία φράση του Βαν Γκογκ πριν πεθάνει έδωσε απαντήσεις σε όσους θεωρούν τους εαυτούς τους λιποτάκτες της ευτυχίας.

Η πλατεία με τις μπλε στολές και τα άσπρα κράνη έμεινε ορφανή. Από τις άδειες καρέκλες του «Φλοράλ» βλέπω την κινηματογραφική μηχανή του «Βοξ». Η μπομπίνα γυρίζει. Οι φιγούρες απ’ το πανί σκαρφαλώνουν στα σίδερα. Βαδίζουν τοίχο τοίχο. Σε λίγο θα πλημμυρίσουν τους δρόμους. Αν ακουμπήσω κάποιον θα λειώσει.

Και τώρα ποιος θα μου εξηγεί τον κόσμο;
Ποιος θα ‘ναι η αφορμή για να περνούν οι πραγματικότητες;

Εκδόσεις Οξύ