Ο μικρός μου αντρούλης – Pascal Bruckner

Ο Λεόν ένιωσε τα πόδια του να λυγίζουν και κόντεψε να χάσει την ισορροπία του.
– Μα τι μου τσαμπουνάτε τώρα;

– Λεόν, ακούστε πολύ προσεκτικά αυτό που θα σας πω: με κάθε μωρό που αποκτήσατε, χάσατε 39 εκατοστά. Γιατί 39; Δεν μπορώ να το εξηγήσω απλώς το διαπιστώνω. Καταλαβαίνετε;

– Δεν βλέπω τη σχέση.

– Είναι φως φανάρι, το είχαμε ολοφάνερο μπροστά στα μάτια μας. Αυτά τα μικρά γεννιούνται σε βάρος σας. Ζούνε για να σας σβήσουν. Δεν συρρικνώνεστε, μαζεύεστε όπως η σπαστή ομπρέλα, ή ο λαιμός της χελώνας. Κάθε φορά που αποκτάτε ένα παιδί, χώνεστε μες στον ίδιο τον εαυτό σας• δυστυχώς δεν ξαναβγαίνετε ποτέ. Βιώνετε σε επιτάχυνση την ανανέωση των γενεών, την εξαφάνιση των μεγαλύτερων προς όφελος των νεότερων. Αυτό που συνήθως χρειάζεται τριάντα ή σαράντα χρόνια, σε εσάς γίνεται μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Ο Λεόν κόντεψε να λιποθυμήσει. Λαχάνιαζε, κατάπινε αέρα σαν ψάρι που μόλις βγήκε από το νερό.
– Μα γιατί εγώ;

– Το αγνοώ. Ίσως προοιωνίζεστε μια μεταμόρφωση της πατρότητας. Ίσως, στο μέλλον, όλοι οι μπαμπάδες να εξαφανίζονται μόλις γονιμοποιήσουν τις μαμάδες, έτσι καθώς οι μάντιδες οι θρησκευτικές σκοτώνουν τους πατέρες των μικρών τους

– Συγγνώμη, αλλά η θεωρία σας είναι παράλογη. Πρέπει να σας αφήσω, έρχονται τα μωρά.

– Λεόν (ο τόνος του Ντουμπλεβού έγινε ικετευτικός), μην παραδίνεστε, σας εξορκίζω. Κι εσείς επίσης έχετε δικαίωμα στη ζωή. Φύγετε από εκείνο το νοσοκομείο, πηγαίνετε όσο πιο μακριά μπορείτε, θα σας δώσω χρήματα, είστε ο αγαπημένος μου ασθενής. Κι έπειτα, τώρα πια μπορώ να σας το πω, είμαι τσιμπημένος με τη σύζυγό σας από την πρώτη μέρα, θα της εξηγήσω τα πάντα.

– Καθηγητά Ντουμπλεβού, αν πρόκειται για ένα στρατήγημα για να με χωρίσετε από τη Σολάνζ, απατάσθε. Δεν θα την εγκαταλείψω ποτέ.

– Ε, τότε, τη βάψατε, φίλε μου. Αντίο, Λεόν, σας αγαπούσα πολύ…

– Σταματήστε να μιλάτε για μένα σε παρελθόντα χρόνο, ζω ακόμα.

– Όχι για πολύ, σας διαβεβαιώνω, θα κάνετε ένα πφφφτ σαν σκισμένο μπαλόνι.

Εκδόσεις Αστάρτη

Φωτογραφία: Riccardo Bandiera

Creative Commons