Ο κύριος Επισκοπάκης – Ανδρέας Μήτσου

Για να έχεις διαλέξει μία από τις δυο προτάσεις την καίρια στιγμή, φαίνεται πως αυτή βρήκες πιο βολική για σένα. Την άλλη δεν σε έπαιρνε  να την ακολουθήσεις.

Αν θα μπορούσες βέβαια να προβλέψεις τις επιπτώσεις και την τιμωρία σου, ίσως άλλαζε η απόφασή σου εκείνη.

Έτσι και αλλιώς οι άντρες ζούνε για χρόνια σε μια πρωτόγονη ασυνειδησία. Βιώνουν τα πράγματα δεκαετίες μετά. Μόνιμα απόντες και εκτός παιχνιδιού. Εν υπνώσει και σε λήθαργο. Μόνο που έρχεται η στιγμή που τρελαίνονται. Δεν ξέρω αν εκείνη η στιγμή τούς αθωώνει εκ των υστέρων ή είναι απλά η δίκαιη ποινή και τιμωρία τους και τίποτα περισσότερο.

Έχουμε φαίνεται ηττηθεί από παλιά, προτού ακόμα γεννηθούμε. Πρόκειται για μια αρρώστια του φύλου μας. Με αυτή την ήττα προίκα ερχόμαστε στη ζωή. Όπως η στρουθοκάμηλος, που χώνει το κεφάλι μες στην άμμο για να μη βλέπει άλλο τον κυνηγό της, στην ίδια μας τη βλακεία βυθιζόμαστε κι εμείς και σχεδόν το έχουμε πιστέψει πως θα υπάρξει κάποια άλλη ζωή για μάς. Ένα άλλο αύριο. Μια νέα ευκαιρία. Και ότι τούτη εδώ δεν μας αφορά. Έτσι, δεν την αναγνωρίζουμε.

Να αράξουμε θέλουμε πάρα πολύ, κάπου. Να βρούμε μόνο την ησυχία μας αποζητάμε. Αλλά και πως αλλιώς ορίζεται η δειλία;

Εκδόσεις Καστανιώτη