Ο άνεμος κουβάρι – Διονύσης Χαριτόπουλος

Τώρα το συνειδητοποίησα.
Ξέρεις ποιος είναι ο κύριος λόγος που σε καψουρεύονται οι άνθρωποι; Το ότι τους ξεγελάς. Δείχνεις κάποιον που του περισσεύει ηρεμία, που έχει φτάσει στο νιρβάνα.
Σε βλέπω, λεβέντη μου, και τώρα τα καταλαβαίνω όλα.
Οι άνθρωποι δεν βλέπουν τελικά παρά με τα μάτια. Θυμάσαι όταν άρχισα να σε «προσέχω» τον Ιούλιο; Σ’ το ‘χα πει;

(Το βρίσκω τώρα δα γραμμένο στο ημερολόγιο της εποχής:
– Πώς δείχνεις έτσι ήρεμος;
– Δεν είμαι; λες.
– Μέσα σου βράζεις. Το μυαλό σου σκέφτεται και στον ύπνο. Είσαι πολύ έξυπνος… Το ξέρεις πώς σ’ έχω δει τρεις φορές κι έχω ξανοιχτεί όσο σε ελάχιστους ανθρώπους; Είσαι διάβολος. Το κατάλαβες;)

Η ευτυχία του να κρατάς ημερολόγιο.
Σε βλέπουν έτσι και το πιστεύουν, γλυκό μου μωρό, κι έρχονται καταπάνω σου ποιος θα μπορέσει να σ’ εξαντλήσει. Αλλά δεν φταίνε. Εσύ είσαι ο καταραμένος.
Είμαι πολύ περήφανη για σένα. Μεγαλοαπατεώνα της ηρεμίας.

Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Κράτα το

Κράτα το