Ο άντρας που δεν αγαπούσε τις γυναίκες – Camille Laurens

Όλα άρχισαν έτσι, να τι πρέπει να δείξουμε: την αρχή του έρωτα,  πώς είναι – ο τρόμος που είναι. Πρέπει να το δείξουμε γιατί μετά το ξεχνάμε, υπάρχει μια έλλειψη, ένα χάσμα όμοιο με το κενό μνήμης που ανοίγει στην αρχή της ζωής. Περνάμε αμέσως στις οικογενειακές φωτογραφίες και στα γενέθλια, η μαμά, η αγκαλιά της, και το χνουδωτό αρκουδάκι.

Ξεχνάμε τη γέννηση, ξεχνάμε ότι κρυώσαμε, ότι πονέσαμε, ότι τρομάξαμε, δε θέλουμε να το ξέρουμε. Η αγωνία, όμως, είναι το αρχικό σημάδι του έρωτα, όπως σημαδεύει και το τέλος του, είναι μάλιστα πολύ παράξενη αυτή η συμμετρία· ο έρωτας αρχίζει όπως θα τελειώσει, τελειώνει όπως άρχισε, μ’ αυτό τον τρόμο που σφίγγει την καρδιά γύρω από ένα κενό, προσπαθείς να πάρεις αέρα και σου κόβεται η ανάσα, όπως όταν φωνάζεις βοήθεια, μια κίνηση εσώτατου ακορντεόν που εισπνέει και εκπνέει, διαστολή και συστολή, κρύο και ζεστό, ξέφρενη αντλία. Να τι της συμβαίνει, στην οδό Ντεζ Αρσίβ, αυτό το δυστυχές και ευτυχές συμβάν: Έρχεται στον κόσμο, υφίσταται τη γέννηση του έρωτα, αυτή τη γέννηση που είναι ο έρωτας. Ο έρωτας αρχίζει όπως ερχόμαστε στον κόσμο, είναι τραχύς, γρατζουνάει, πονάει, ο αέρας σε κουρελιάζει και σου λείπει την ίδια στιγμή, θέλεις να φωνάξεις βοήθεια, είσαι γυμνός και αδύναμος, ακάλυπτος, τρέμεις απ’ το φόβο, είσαι αγνός και άδολος· γεννιέσαι με το θάνατο στην ψυχή.

Γεννιέσαι με το θάνατο στην ψυχή γιατί τα ξέρεις όλα, πρέπει να τα ξέρεις, δε θα φοβόσουν αλλιώς. Έχει ξανασυμβεί και άλλοτε, η συνάντηση έχει ξαναγίνει, κάπου έχουμε ξαναϊδωθεί. Γεννιόμαστε στον έρωτα αναπολώντας το παρελθόν, ακόμα κι όταν είμαστε δεκαπέντε χρόνων και είναι η πρώτη μας φορά – ποτέ δεν είναι η πρώτη φορά·

Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί