Νου…Τοπία – Αγγελική Κ.

Μου άρεσε που έβλεπα τη θάλασσα,
μα πιο πολύ μου άρεσε που ένιωθα τη θάλασσα μέσα μας.
Πόσο ελκυστική η διαύγειά της,
πόσο ελκυστικά τρομακτικό το βάθος της το σκοτεινό!
Προτίμησα τη σιωπή,
αφουγκράστηκα τις θάλασσες…
Ζωή!

Κι ο ουρανός καθηλωτικός.
Όχι από μόνος του,
ξεπετάγονταν από τη θάλασσα τα σύννεφα,
κύματα του αιθέρα.
Κι οι αχτίδες του ήλιου
φώτιζαν μόνο ό,τι ήθελαν αυτές.
Απόλυτα φωτεινές, απόλυτα δυνατές, απόλυτα σίγουρες.
Έκαναν το χατίρι του κόσμου
και εκείνος τις ευγνωμονούσε.
Πόσες αποχρώσεις του γαλάζιου, του λευκού, του γκρίζου…
Πόσα συναισθήματα! Στα ίδια χρώματα…

Και το τοπίο μας κοιτούσε κατάματα
με το βλέμμα ενός παιδιού
μέσα από τα μάτια ενός Θεού.
Πνοή!

Ανέκδοτο, 2016

Φωτογραφία: Unigar