Η μοναξιά είναι από χώμα – Μάρω Βαμβουνάκη

Είναι το σημείο που σχοινοβατείς με άνεση πάνω από το χάος, είναι το σημείο που στην πλάτη σου στηρίζεις σαν τον Άτλαντα τον κόσμο.
Όλα τα έκανα για να το βρω και να ισορροπήσω επιτέλους. Το κορμί σου το έψαξα κύτταρο-κύτταρο, στην άβυσσο της ματιάς σου καταδύθηκα χιλιάδες βουτιές, ταξίδεψα σε χώρες και σε χώρες, σε φιλίες και σε γλέντια, σε μουσικές και μουσικές, γέννησα δυο παιδιά με διαφορετικές γυναίκες, ένα νόμιμο και ένα εξώγαμο. Και τίποτα!
«Δεν είναι αυτό, δεν είναι εδώ»
Και αν έφτασα σε ενθουσιασμούς! Κι αν έφτασα σε ηδονές κι εξάρσεις!
Όμως όλα τούτα τα εξαίσια γρήγορα ζαρώνουνε, σουφρώνουνε και σαδιστικά αποδείχνουνε περισσότερο αυτό που δεν κατάφερα παρά αυτό που κατάφερα. Κι αυτό που δεν κατάφερα είναι απέραντο σαν τη λίμνη του Τίποτα που λέγαμε πιο πάνω κι όλο απλώνει και με ακρωτηριάζει σιγά-σιγά.
Και τι δεν έκανα!
Όλα τα έκανα καλή μου και το μόνο που δεν έκανα είναι ίσως το μοναδικό που πρέπει: να μην κάνω τίποτα. Να κάτσω ήσυχος, γαλήνιος και συμμαζεμένος. Αχ αγία καρτερία εσύ είσαι ο τρόπος! Πως να σε κερδίσω εγώ ο τρελός, ο σαστισμένος, εγώ που οι βουερές μηχανές μου στο διαπασών εργάζονται;

Εκδόσεις Φιλιππότη

Φωτογραφία: Shawn Rossi

Creative Commons