Μονόλογοι εντός του καθρέφτη – Βέρα Ι. Φραντζή

Εσείς που παντρεύεστε και κάνετε κάτι σχέσεις μακροσκελείς σαν πολύτομη εγκυκλοπαίδεια ιατρικής από συνήθεια, πώς ζείτε δίχως φιλιά στο στόμα;
Εσείς που δεν ξεμυαλίζεστε πια, μονάχα αγκαλιάζεστε τις γιορτές από υποχρέωση και σας ενοχλεί που ο άλλος μπαίνει στο δύσβατο χώρο σας και μουγκρίζετε σε κάθε αλλαγή θερμοκρασίας από τα κρύα πέλματα και ξεπαγιασμένα χέρια του δρόμου, πώς περιχαρακώνεστε τόσο μέσα στον εαυτό σας και αδυνατίζετε με αυτόν τον διαρκή υποσιτισμό στην εκδήλωση συναισθήματος έως ότου γίνετε ερωμένες του αυνανισμού;
Δεν σας κατακρίνω. Προσπαθώ να προετοιμαστώ για τα μέλλοντα, τα πεθαμένα μου, τις μπουκωμένες αρτηρίες μου από τα παχιά βούτυρα και τις καλοψημένες τηγανιτές πατάτες.

Πραγματικά, όμως, δεν μπορεί κανείς με-τη-μονάδα-τού να ζει. Αυτά, τα νταβραντισμένα ξεσπάσματα της εδραίωσης του καθεστώτος του σινγκλ δεν τα κατανοώ. Είναι μια φειδωλή στάση ζωής με κωφή ηρεμία, άηχες γιορτινές μέρες, στάσιμο σπίτι πάντα, αδιάκοπη γραμμή προς τον εαυτό σου. Και γίνεσαι τόσο εαυτό σου που είναι ανυπόφορο.
Οι άνθρωποι ξέρουμε γιατί κάνουμε σχέσεις; Ποια τα όρια του «δεν ταιριάζουμε και της ασυμφωνίας χαρακτήρων» που σαν πυροτέχνημα λαμπαδιάζουν στον ουρανό εκεί που νόμιζες ότι ήταν Τετάρτη, καθημερινή και αποφράδα ώρα;
Λένε να βρούμε ταίρι, αλλά πόσο το κοστολογούμε από την αποτέφρωση του εγώ μας;
Λένε μόνοι είναι καλύτερα, γιατί έχεις μονά σεντόνια και είναι πιο εύκολα στο σιδέρωμα.
Λέω πως δεν υπάρχει κανείς πως να σου πει να ζήσεις το ιδεόγραμμα των σχέσεων. Ζωγράφισέ το και αν βγει καλλίγραφο και με στιλ, ίσως πουλήσει. Όλα για την εμπορικότητα και «εγώ» λείψανο γράμμα αλφαβήτας που δεν βρίσκει το φωνήεν να κάνει πρόσμειξη πετυχημένη σαν επιφώνημα χορού.

Πηγή: sifiniera.wordpress.com

Φωτογραφία: kris krüg

Creative Commons