Κυνικοί εραστές – Ανδρέας Μήτσου

Έρχεται, μπορώ να ορκιστώ πως έρχεται μια ώρα που τα βλέπεις όλα γύρω σου. Δε χάνεις τίποτα. Κοιτάζεις απλά και διακρίνεις, χωρίς να το επιδιώκεις, και τις πιο απίθανες λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει, αλήθεια, τίποτα πιο βασανιστικό. Ούτε σε απασχολεί τότε αν ήταν καλύτερα παλιά που ’βλεπες λίγα ή τα ίδια με άλλη όψη. Γρήγορα καταλαβαίνεις καλά ότι έτσι ήταν γύρω σου τα πράγματα. Όλα υπήρχαν στην ίδια θαυμαστή διάταξη κι εσύ διάλεγες.

Αυτή η επιλογή ήταν και η υπέρτατη χαρά σου. Τώρα τα πάντα γίνονται πράξη, συνείδηση.

Σε μια τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος κάτι πρέπει να κάνει. Αλλιώς αφανίζεται με τρόπο φρικτό και άδικο.

H Αναστασία βασανιζόταν από αυτή την αφόρητη διαύγεια. Χωρίς να το θέλει, εμπέδωνε τις πιο απίθανες λεπτομέρειες. Ένας καταιγισμός από περιττές εικόνες την κρατούσε ακίνητη και την έδενε.
Ό,τι έβλεπε της αποτυπωνόταν με την πρώτη ματιά και δε χρειαζόταν να το ξαναδεί, κι αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει.

Απόσπασμα από τα διηγήματα «Ο χαρτοπαίκτης έχει φοβηθεί»
Εκδόσεις Καστανιώτη