ΑΫΠΝΙΑ – Τέλλος Φίλης

αυτή τη μνήμη
που κανένας δεν μπορεί να ξεπουλήσει
«για να με σώσει»
ετούτη η αγρύπνια, δεν έχει αντίτιμο
είναι ό,τι με κάνει να νιώθω ασφαλής
είναι η πατρίδα μου
ετούτη η αϋπνία

η ψυχή μου
ή ό,τι απέμεινε απ’ αυτήν

Ο ήχος του πόνου
ακούγεται νωρίς το πρωί
όταν σκύβεις να σηκώσεις την κουβέρτα που έπεσε
στις χθεσινές στάχτες, από τα άυπνα τσιγάρα

ο ήχος των αναπάντητων κλήσεων
σαν μικρά καρφιά μιας ιδιωτικής σταύρωσης
χωρίς προοπτική ανάστασης

ο ήχος της πόλης καθώς ξημερώνει
και ντύνεται μια καλοσιδερωμένη αδιαφορία
για να αντέξει

ο ήχος του πόνου
που εξαφανίζεται με ένα τυχαίο φιλί στις διαβάσεις
ο ήχος του πόνου που σ’ ακολουθεί
σαν σημείο στίξης
στην ερώτηση που δεν έκανες
στην απάντηση που δεν περιμένεις πια

Βέβαια εσύ λείπεις κι εγώ κρυώνω
έχεις κρυφτεί στην πιο δύσκολη σελίδα του βιβλίου
ανάμεσα σε άγνωστες λέξεις και
κατά βάθος θες να παίξουμε κρυφτό
όμως εγώ μεγάλωσα πολύ φέτος

κάτι παιχνίδια δακρύων έμαθα,
κάτι πάρτυ απωλειών, κάτι μεσημέρια αναχωρήσεων

μου είπαν πως αυτά είναι για τα μεγάλα παιδιά
κι εγώ μεγάλωσα πολύ φέτος

δεν έχω διάθεση για παιχνίδι
δεν έχω
ούτε να σε βρω δεν έχω
λείπεις
πολύ πιθανό να λείπω κι εγώ και να μην το ξέρω

κι ούτε μια ελάχιστη νιφάδα χιόνι

Απόσπασμα από τη συλλογή Το έσχατο έρμα
Εκδόσεις Πόλις