Η τριλογία της Μασσαλίας – Jean Claude Izzo

Ξύπνησα γύρω στις έξι. Η πλάτη της Μαρί Λου, με το μελαμψό της δέρμα, μου θύμισε τη Λολ. Άδειασα το μισό μιας μπουκάλας μεταλλικού νερού, ντύθηκα και βγήκα. Κι αμέσως ξανά το κεφάλι μου στη μέγκενη. Με αυτήν την αίσθηση του ανικανοποίητου που με κατέτρεχε από την ημέρα που έφυγε η Ροζά. Με όσες γυναίκες έζησα, τις αγάπησα. Όλες. Και με πάθος. Κι αυτές με αγάπησαν. Σίγουρα όμως πιο αληθινά. Μου είχαν δώσει χρόνο από τη ζωή τους. Κι ο χρόνος είναι κάτι το καίριο στη ζωή μιας γυναίκας. Είναι για αυτές πραγματικός. Για τους άντρες αυτό είναι σχετικό. Μου έδωσαν πολλά, ναι πολλά. Κι εγώ τι τους πρόσφερα; Τρυφερότητα. Ηδονή. Στιγμιαία ευτυχία. Καλός ήμουνα σε αυτά. Μετά από αυτά όμως;

Όλα με εμένα χάλαγαν στα μετά τον έρωτα. Όταν δεν έδινα πια τίποτε και όταν τίποτε δεν μπορούσα πια να δεχτώ. Μετά τον έρωτα περνούσα ξανά στην άλλη μεριά των συνόρων μου. Σε μια χώρα με τους δικούς μου κανονισμούς, τους δικούς μου νόμους, τους δικούς μου κώδικες. Δηλαδή με διάφορες μαλακισμένες έμμονες ιδέες όπου έχανα και τον εαυτό μου και όσες τολμούσαν την περιπέτεια να τις προσεγγίσουν.

Εκδόσεις Πόλις

Φωτογραφία: Petras Gagilas

Creative Commons