Η γυναίκα και η τίγρη – Luigi Pirandello

ΜΕΛΕΤΩ τους ανθρώπους στις καθημερινές ασχολίες τους, μην τυχόν κι ανακαλύψω σ’ αυτούς αυτό που μου λείπει σε καθετί που κάνω: τη βεβαιότητα πως καταλαβαίνουν αυτό που κάνουν.

Στις αρχές, ναι, μου φαίνεται πως πολλοί το καταλαβαίνουν από τον τρόπο που κοιτάζονται ή χαιρετιούνται, τρέχοντας από ‘δω και από ‘κει, πίσω από τις δουλειές τους ή τα καπρίτσια τους. Αλλά έπειτα, αν σταθώ να τους κοιτάξω στα μάτια, μ’ αυτά τα προσεκτικά και σιωπηλά μάτια μου, νάτοι που αμέσως σκιάζονται. Άλλοι πάλι βυθίζονται σε μια τόσο ανήσυχη αμηχανία, που αν συνέχιζα να τους κοιτώ θα με καταριόντουσαν ή θα μου ορμούσαν.

Όχι, ησυχάστε. Μου αρκεί αυτό: να γνωρίζω, κύριοι, πως δεν είναι ξεκάθαρο ούτε βέβαιο ακόμη και σε σας, αυτό το λίγο που σιγά σιγά προσδιορίζεται από τις συνήθεις συνθήκες της ζωής σας. Πίσω από όλα τα πράγματα κρύβεται κάτι άλλο. Εσείς δεν ξέρετε ή δε θέλετε να το δείτε. Αλλά μόλις αυτό αστράψει στα μάτια ενός αργόσχολου σαν κι εμένα, που σας παρατηρεί, να που χάνεστε, ανησυχείτε ή εκνευρίζεστε.

Εκδόσεις Αστάρτη.

Φωτογραφία: tom

Creative Commons