Η αέναη ευφορία – Pascal Bruckner

Από όποια γωνία κι αν κοιτάζουμε το πράγμα, δεν υπάρχει ευτυχία παρά μέσα στην αμεριμνησία, τη μη-συνειδητοποίηση και την αθωότητα, σε αυτές τις σπάνιες στιγμές τις δίχως ανησυχίες και συναγερμούς.

Τέλος, ίσως είναι καιρός να πούμε πως το «μυστικό» μιας καλής ζωής συνίσταται στο να αδιαφορούμε για την ευτυχία: να μην την αναζητούμε ποτέ αυτή καθεαυτή, να την αποδεχόμαστε δίχως να αναρωτιόμαστε αν την αξίζουμε ή αν συντελεί στην καλυτέρευση του ανθρώπινου είδους· να μην τη συγκρίνουμε, να μη λυπόμαστε για την απώλειά της· να της αφήσουμε τον φασματικό της χαρακτήρα που της επιτρέπει να εμφανίζεται ξαφνικά καταμεσής της καθημερινότητας ή να εξαφανίζεται σε μεγαλειώδεις στιγμές. Κοντολογίς, να τη θεωρούμε παντού και πάντα ως δευτερεύουσα, αφού πάντα προκύπτει επί τη ευκαιρία κάποιου άλλου πράγματος.

Από την κατεξοχήν ευτυχία, θα μπορούσαμε να προτιμήσουμε την ηδονή, σαν μια σύντομη έκσταση κλεμμένη μέσα από τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων, ή την ευθυμία, αυτή την ανάλαφρη μέθη που συνοδεύει την άνθηση της ζωής και, προπάντων, τη χαρά που προϋποθέτει έκπληξη και ανάταση. Επειδή τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την εισβολή στη ζωή μας ενός γεγονότος ή πλάσματος που μας καταλύει και μας συναρπάζει. Απομένουν πάντα πάρα πολλά να επιθυμήσουμε, να ανακαλύψουμε, να αγαπήσουμε. Κι εγκαταλείπουμε τη σκηνή έχοντας μόλις και μετά βίας γευτεί τα εδέσματα του συμποσίου.

Εκδόσεις Αστάρτη

Κράτα το