Φράουστ – Ισίδωρος Ζουργός

Επάνω στο γραφείο παρατήρησε τη Λάουρα να ηρεμεί γυμνή, χωρίς το κάλυμμά της. Προχθές, καθώς έφυγαν βιαστικά, είχαν ξεχάσει να τη σκεπάσουν. Τράβηξε την καρέκλα του γραφείου και κάθισε. Πήρε ένα χαρτομάντιλο από την τσέπη του πουκαμίσου και άρχισε να σκουπίζει με προσοχή τη σκόνη από τα πλήκτρα. Σήκωσε ύστερα ένα φύλλο χαρτί – υπήρχαν μερικά σκόρπια πάνω στο γραφείο- και το πέρασε στον κύλινδρο. Άρχισε να δοκιμάζει ένα ένα τα πλήκτρα με τη σειρά, και μετά από πολλά χρόνια βρέθηκε να ξαναγράφει την αλφαβήτα. Όλα τα γράμματα ανέβαιναν αθόρυβα, κρατημένα από μιαν ακτίνα, έπεφταν στο χαρτί, άφηναν τη σκιά τους και έγερναν πάλι πίσω με έναν γλυκό απόηχο. Η Λάουρα λειτουργούσε στην εντέλεια – μόνο το «φ» σκάλωνε κάποιες φορές και χρειαζόταν να πιέζει το πλήκτρο με περισσότερη δύναμη. Ήταν όμως το ένα και μοναδικό ψεγάδι πάνω σε ένα τέλειο κορμί, αυτό που προσγειώνει  τις αισθήσεις του εραστή, που εμποδίζει τον πόθο να εξαϋλωθεί εξαιτίας της τελειότητας και επαναφέρει την ηδονή στο χώμα, στην αληθινή της πατρίδα.

Εκδόσεις Πατάκη

Φωτογραφία: Federica Agostini

Creative Commons