Η αντιζωή – Philip Roth

Πριν από δέκα, ακόμα και πριν από πέντε χρόνια, είχε κάνει αυτό που κάνουν όλοι οι παντρεμένοι, προσπαθώντας να βγει λιγάκι από τη ζωή του μέσα από το γαμήσι. Κάθε νέος μπαίνει γαμώντας στη ζωή του µε το κορίτσι που γίνεται γυναίκα του, και μετά, όταν είναι πια παντρεμένος, εμφανίζεται κάποια άλλη, και τότε προσπαθεί να βγει, πάλι µε το γαµήσι. Κι ύστερα, όπως ο Χένρυ, αν δεν έχει ήδη διαλύσει τα πάντα, ανακαλύπτει πως, αν φερθεί λογικά και διακριτικά, μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και μέσα και έξω από τη ζωή του. Πολλή από την κενότητα που κάποτε ο Χένρυ προσπαθούσε να γεμίσει ξενογαμώντας, δεν τον πανικόβαλλε πια• είχε ανακαλύψει πως, αν δεν σε φοβίζει ή δεν σε εξοργίζει, αν δεν της δώσεις και τόσο μεγάλη σημασία, αυτή η κενότητα περνάει• αν καθίσεις στα αβγά σου -ακόμα κι αν είσαι µόνος σου µε κάποια που υποτίθεται ότι την αγαπάς, ενώ μαζί της νιώθεις απολύτως κενός-, φεύγει• αν δεν την πολεμήσεις, αν δεν τρέξεις να γαµήσεις και μιαν άλλη, στα αλήθεια φεύγει, και μπορείς να ανακτήσεις κάτι από το παλιό σου νόημα, την παλιά σου ουσία, ακόμα και, για λίγο, την παλιά σου ζωτικότητα. Μετά, βέβαια, κι αυτά ακόμα φεύγουν, αλλά, αν καθίσεις στα αβγά σου, ξανάρχονται… κι έτσι έρχονται και φεύγουν, φεύγουν και έρχονται, και κάπως έτσι έγινε με την Κάρολ και, χωρίς να προκύψουν τίποτα πολεμικές συρράξεις ή κανένα αβάσταχτο απωθημένο, μπόρεσαν να διατηρήσουν το γάμο τους, την ευτυχία των παιδιών τους και τις φρόνιμες χαρές ενός σταθερού σπιτικού.

Εκδόσεις Πόλις

Φωτογραφία: Alyssa L. Miller

Creative Commons