Άρρωστα καλοκαιρινά βλέμματα – Έφη Μαρία Παπία

Τα φύλλα θρόιζαν γλυκανάλατα, ενώ το γρασίδι έκλεβε ρουφώντας άπληστα το οξυγόνο κάτω από το ασημένιο φεγγάρι, σε βαθμό που αποζητούσε την άμεση φλογερή εξόντωσή του προς αποφυγή του προσωπικού του πνιγμού. Παρ’ όλα αυτά ξάπλωνε σε ύπτια θέση, κολυμπώντας στην υγρή μάλλινη κουβέρτα της φύσης διαμέσου πλεόντων υδρατμών, που ανύψωναν τη άρνησή του για ύπνο, καθώς ενίσχυαν την απόλαυση της υπενθύμισης πως ακόμα και το στρωμένο με συνηθισμένη χλωρίδα χωμάτινο χωράφι τον αδικούσε με τη θέρμη του…
Και άλλοτε κοιτούσε με ένταση το αδιάφορο του ενός τετάρτου της κακοποιημένης στέγης που αποτελούσε τη θέα του σκοτεινού δώματος. Αποστρέφοντας το βλέμμα από κάθε ανθρώπινη παρουσία, οι μυριάδες καρφίτσες που τρυπούσαν με τις απεχθείς τους άκρες το οριακό μυαλό του, βυθίζονταν πιο σιωπηλά και η νάρκωση των μαλακών ιστών διέγειρε απλώς τη νευρικότητά του, μαζί ίσως και με κάποια ψήγματα δυστυχίας..

Φωτογραφία: Joseph D’Mello

Creative Commons