Αφέσου – Tomas

Η θάλασσα ήταν λάδι. Μια βουτιά θα τον ηρεμούσε. Πάντα τον ηρεμούσε. Βούτηξε, και κολύμπησε χτυπώντας με δύναμη τα χέρια του προσπαθώντας να εκτονωθεί πάνω στα ήρεμα νερά. Σταμάτησε απότομα όταν ένιωσε ότι δεν έχει άλλη ανάσα. Κοιτώντας προς την ακτή, είδε έναν πατέρα που προσπαθούσε να μάθει στο παιδί του να κολυμπάει. Του έδειχνε πως να ισορροπεί το κορμί του στο νερό, πως να επιπλέει. Εκείνη τη στιγμή θέλησε και αυτός να αφεθεί στα γαλάζια νερά σαν άμαθο παιδί και το κορμί του σαν βαρίδι να βυθιστεί σιγά σιγά στο μαύρο της θάλασσας. Το δοκίμασε. Όμως το σώμα του αντιστάθηκε, έκανε τις απαραίτητες ενστικτώδεις κινήσεις και συνέχισε να απολαμβάνει τη δύναμη της άνωσης. Έτσι είναι σκέφτηκε. Ότι έχει μάθει το κορμί σου, δεν το ξεχνάει. Και το κορμί του είχε χρόνια τώρα πια μάθει, να αναζητά συνεχώς την ευχαρίστηση σε νέα κορμιά καταστρέφοντας πάντα όσες σχέσεις προσπάθησε να κάνει στη ζωή του.

Ανέκδοτο

Κράτα το