Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος – Scott Peck

Είναι αδύνατο να καταλάβεις αληθινά έναν άλλον, χωρίς να αφήσεις χώρο μέσα σου για αυτό το άτομο. Το να κάνεις χώρο, που είναι για άλλη μια φορά η πειθαρχία της αναστολής, απαιτεί ένα άνοιγμα, άρα μια αλλαγή του εαυτού σου.
Έτσι γίνεται με την καλή γονική αγωγή, όπως και με την καλή ψυχοθεραπευτική αγωγή. Η ίδια αναστολή και το άνοιγμα του εαυτού μας συμμετέχουν, όταν ακούμε τα παιδιά μας. Για να ανταποκριθούμε στις υγιείς ανάγκες τους, πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Μόνο όταν είμαστε πρόθυμοι να υποστούμε την ταλαιπωρία μιας τέτοιας αλλαγής, μπορούμε να γίνουμε οι γονείς που τα παιδιά μας χρειάζονται. Και αφού τα παιδιά αναπτύσσονται συνεχώς και οι ανάγκες τους αλλάζουν, είμαστε υποχρεωμένοι να αλλάζουμε και να αναπτυσσόμαστε μαζί τους. Ο καθένας μας γνωρίζει γονείς, λόγου χάρη, που μπορούν να τα βγάζουν πέρα μια χαρά με τα παιδιά τους μέχρι την εφηβεία τους, αλλά που ύστερα έγιναν εντελώς αναποτελεσματικοί, επειδή δεν μπόρεσαν να αλλάξουν και να προσαρμόσουν τη στάση τους απέναντι στα μεγαλύτερα τώρα και διαφορετικά παιδιά τους. Και όπως σε όλα τα άλλα παραδείγματα αγάπης, θα ήταν λάθος να δούμε την ταλαιπωρία και την αλλαγή που συνεπάγεται η καλή γονική αγωγή σαν κάποιο είδος αυτοθυσίας ή μαρτυρίου∙ αντίθετα οι γονείς έχουν να κερδίσουν από την όλη διαδικασία περισσότερα από τα παιδιά τους. Οι γονείς που δεν είναι διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν την ταλαιπωρία της αλλαγής, της ανάπτυξης και της μάθησης από τα παιδιά τους, διαλέγουν το δρόμο του γεροντισμού – είτε το γνωρίζουν είτε όχι- και τα παιδιά τους και ο κόσμος θα τους αφήσουν πολύ πίσω. Το να διδάσκονται από τα παιδιά τους, είναι η καλύτερη ευκαιρία για τους πολλούς να εξασφαλίσουν στον εαυτό τους γεράματα με κάποιο νόημα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι δεν αδράχνουν αυτή την ευκαιρία.

Εκδόσεις Κέδρος