Το αλφαβητάρι του διαβόλου – Ambrose Bierce

Λίγοι συγγραφείς στην ιστορία μπορούν να καυχώνται -αν υποθέσουμε ότι και στο υπερπέραν διατηρούν, ως καλλιτέχνες, τη φυσική τους ροπή προς τον κομπασμό- πως έζησαν μια ζωή τόσο σπαρταριστά μυθιστορηματική (μα και στιγματισμένη από αλλεπάλληλες τραγωδίες) όσο ο Άμπροουζ Μπιρς.

Όσο για το Αλφαβητάρι του Διαβόλου, το πλέον γνωστό και διαχρονικά δημοφιλές έργο του, θα μπορούσε να είναι μια συμπύκνωση της ιστορίας και του ψυχισμού του: μια ακραία απαισιόδοξη ματιά στον άνθρωπο, τη ζωή, τον έρωτα και τον θάνατο, ποτισμένη μεν με το δαιμόνιο χιούμορ του (και με στοιχεία παραλόγου, που φέρνουν στο νου το Λεξικό των κοινών τόπων του Φλομπέρ), μα στον πυρήνα της μαύρη, σαν τα αδιαπέραστα σκοτάδια της ψυχής, που κι ο πιο λαμπερός νους αδυνατεί να τα φωτίσει.

Από τον πρόλογο του Αυγούστου Κορτώ

Ενδεικτικά λήμματα που περιέχονται στο βιβλίο:

ακόλαστος, επίθ. Κάποιος που κυνήγησε με τέτοιο πάθος την ηδονή, ώστε είχε την ατυχία να την προφτάσει.

γάμος, ουσ. (1) Η κατάσταση ή το καθεστώς μιας κοινότητας που συνίσταται από έναν αφέντη, μια αφέντρα και δύο σκλάβους – συνολικά δύο άτομα (2) Τελετή στην οποία δύο άτομα αναλαμβάνουν να γίνουν ένα, το ένα αναλαμβάνει να γίνει τίποτα και το τίποτα αναλαμβάνει να γίνει υποφερτό.

εγωιστής, ουσ. Άτομο κακόγουστο που το ενδιαφέρει πιο πολύ ο εαυτός του από ότι εγώ.

μόρφωση, ουσ. Αυτό που αποκαλύπτει στον σοφό και αποκρύπτει από τον ανόητο το πόσο ελλιπής είναι η αντίληψή τους.

Εκδόσεις Μίνωας

Φωτογραφία: Eva Van Ostade

Creative Commons