Γυναίκες – Charles Bukowski

Ο Μπουκόφσκι είναι γνωστός για το άσεμνο του λόγου του, για την σκληρότητά του, συχνά τον σεξισμό του, κάποτε τον ρατσισμό του και την αντικοινωνικότητά του, όπως την περιγράφει ο ίδιος άλλωστε, γελοιοποιώντας νομίζω συνειδητά πολλές φορές τον εαυτό του. Η ζωή του, βέβαια, ήταν τέτοια πριν και αφού έγινε διάσημος που δεν πρέπει τελικά να προκαλεί έκπληξη η στάση του απέναντι στα πράγματα και η σκληρή γλώσσα με την οποία περιγράφει όσα περιγράφει. Γλώσσα ανοιχτά πορνογραφική πολλές φορές, ωμή, αλλά άκρως περιγραφική μίας αμερικάνικης κοινωνίας μη χολυγουντιανής, πιο ζωντανής από αυτή που βλέπουμε συνήθως στις οθόνες των σινεμά και την τηλεόρασης.

Στις «Γυναίκες» ακόμα βλέπουμε και μία ανθρωπογεωγραφία του γυναικείου φύλου, με τα προβλήματά του, τις αγωνίες του, την ζωή του στις ΗΠΑ. Ό,τι περνά από το κρεβάτι του – και από την τουαλέτα του… – ψυχογραφείται. Όπως ψυχογραφείται και ο ίδιος, στο πώς αντιμετωπίζει όλες αυτές τις καταστάσεις, πώς στέκεται απέναντι σε προσωπικά ζητήματα που άπτονται τελικά της κοινωνικής του κατάστασης.

Ο Μπουκόφσκι δεν είναι επιφανειακός, αν κάποιος θέλει πραγματικά να τον διαβάσει. Και αυτό το αποδεικνύει όταν πλέον καταπιάνεται με ανοιχτά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Κάτι που δεν το κάνει συχνά, αλλά όταν το κάνει μας δίνει μία εικόνα ενός μυαλού που εκρήγνυται: «Ο δεύτερος αγώνας ήταν εντάξει. Το πλήθος ούρλιαζε και μούγκριζε και περιχυνόταν με μπίρα. Είχαν προσωρινά δραπετεύσει από τις φάμπρικες, τις αποθήκες, τα σφαγεία, τα συνεργεία αυτοκινήτων – την άλλη μέρα βέβαια θα ξαναγύριζαν στα κλουβιά τους, αλλά για την ώρα ήταν έξω, εξαγριωμένοι από την τόση ελευθερία. Ούτε που τους περνούσε από το μυαλό η σκλαβιά της φτώχιας, η σκλαβιά του επιδόματος της ανεργίας, τα κουπόνια για το φαγητό. Όλοι εμείς θα τη βγάζουμε καθαρή μέχρι να μάθουν οι φτωχοί να φτιάχνουν βόμβες στα υπόγειά τους».