Τρίτο μνήμα αριστερά – Έρικα Αθανασίου

Το βιβλίο της Έρικας Αθανασίου απευθύνεται στην εφηβική – αλλά όχι μόνο – ηλικία. Χαρακτηρίζεται από το χιούμορ – μαύρο συχνά – από τις ανατροπές, την ίντριγκα και τις εκπλήξεις αλλά και από την γνωριμία για πολλούς με ταφικά έθιμα από όλο τον κόσμο και όλες τις εποχές. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα στην βάση του, με εθνολογικές, λαογραφικές, ιστορικές και αρχαιολογικές προεκτάσεις.

Σε κάποια σημεία ο αναγνώστης μπορεί να έρθει σε «σύγκρουση» με την συγγραφέα. Αυτό όμως μπορεί να γίνει, μπορεί και όχι. Εξαρτάται από την κοσμοθεώρησή του. Αν, όμως, ξεπεράσει την «σύγκρουση» αυτή, θα μπορέσει να ψυχαγωγηθεί και να διασκεδάσει αρκετά, παρά το φαινομενικά μακάβριο θέμα του βιβλίου.

Καταπιάνεται ακόμα με ζητήματα της επικαιρότητας (όταν γράφηκε το βιβλίο) και τα συνδυάζει με το θέμα που απασχολεί το μυθιστόρημα., δίνοντας και πολιτικές προεκτάσεις.

Στο βιβλίο δεν υπάρχει «χάπι εντ», παρότι υπονοείται. Και αυτό σημειώνεται για καλό. Επίσης, κάποια στοιχεία απαισιοδοξίας σχετικά με το τί έχει αξία στον θάνατο και στην ζωή που μπορεί να διακρίνει κάποιος σε κάποια σημεία, τελικά βρίσκει απάντηση προς το τέλος. Σε κάθε περίπτωση, ο αναγνώστης που προβληματίζεται πάνω στο ζήτημα του θανάτου – και δεν εννοώ να πανικοβάλλεται στην ιδέα του – θα έδαφος να προβληματιστεί, να συμφωνήσει, να διαφωνήσει, να ερευνήσει ενδεχομένως. Ο θάνατος αντιμετωπίζεται με χιούμορ, αλλά δεν γελοιοποιείται: άλλωστε, το χιούμορ είναι μία εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση, έτσι; Προσωπικά, στο ζήτημα του θανάτου δεν έχω να πω πολλά, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι η πρώτη μεγάλη ανατροπή του βιβλίου με «σοκάρισε» με έναν τρόπο ευχάριστο και ως «τέχνασμα» μου άρεσε πάρα πολύ.

Συνολικά – με την εξαίρεση κάποιων μικρών προβλημάτων επιμέλειας – το «Τρίτο μνήμα αριστερά» διαβάζεται ευχάριστα – θα τολμήσω να γράψω ακόμα και στην παραλία – και μπορεί να προκαλέσει στον αναγνώστη την επιθυμία να εμβαθύνει σε κάποια πράγματα.

Καλή ανάγνωση!